دانشگاه شهید بهشتی صفه 1683-870X 35 3 2025 08 23 Reinforcing Social Aspects of Architecture Education: An Examination of the Iranian B-Arch Curriculum in Terms of the Science, Technology, Society (STS) Programme تقویت وجوه اجتماعی در برنامۀ آموزشی معماری؛ بررسی دورۀ آموزشی کارشناسی معماری در ایران از منظر برنامۀ علم/ فناوری/ جامعه (STS) 5 24 106170 10.48308/soffeh.2025.232890.1283 FA علیرضا مستغنی دانشیار دانشکده معماری و شهرسازی، دانشگاه هنر، تهران،‌ ایران فائزه تفرشی دانشجوی دکتری، دانشکده معماری و شهرسازی، دانشگاه هنر تهران Journal Article 2023 08 25 Background and objectives: Architecture is closely linked to society, and architectural education plays a crucial role in raising awareness and understanding of social issues among architects. The ‘Science/Technology/Society’ (STS) programme is gaining popularity in many leading universities worldwide as a complementary educational programme. Its objective is to educate professionals in various fields about the socio-technological aspects of their knowledge. Studies in this field highlight how a deeper understanding of various sciences and society is essential for teaching students in the technological age. Next-generation students here are expected to examine information, understand the connection between sciences in their daily lives, and recognise that scientific endeavours are actually guided by social values. This study aims, therefore, to examine STS mechanisms whilst also investigating how social aspects are taught in Iran’s architectural undergraduate programme and identify the available opportunities in STS. Materials and Methods: Stanford University and Massachusetts Institute of Technology (MIT) were chosen for this study by virtue of their more comprehensive programmes and the availability of their detailed course descriptions. The STS at Stanford adopts a social-oriented approach, whilst MIT’s follows a socio-historical one. Reviewing these two programmes, efforts are made here to analyse the STS mechanisms and contemplate on how the social is taught in Iran’s undergraduate architectural education, whilst opportunities available in Stanford and MIT programmes are also identified. Results and Conclusion: The findings of this research demonstrate that of the three categories identifiable in these universities’ programmes, namely knowledge, environmental perception, and application, STS places greater emphasis on the first two, and that this can be utilised to strengthen social concepts in Iran’s architectural education by focusing on the third. In response, the aim here is to enhance the knowledge and perception stages based on STS concepts, and thereby offering the knowledge-perception-application process a more precise definition in the Iranian context. Based on concepts derived from the STS programme, more socially-oriented objectives and topics have been suggested for a series of courses in the Iranian curriculum, including Humans, Nature and Architecture, World Architecture, Islamic Architecture II, Design Studio II, III and V, as well as Final Design Studio. اهداف و پیشینه: وجه اجتماعی از وجوه انکارناپذیر و بسیار مهم معماری است؛ دورۀ آموزش معماری نیز یکی از مؤثرترین و مهم‌ترین بسترها برای توسعۀ آگاهی و شناخت موضوعات اجتماعی نزد معماران محسوب می‌شود. برنامۀ «علم/ فناوری/ جامعه» (STS) برنامۀ آموزشی مکملی است که به‌منظور آشنایی متخصصان حوزه‌های مختلف با چگونگی تأثیر مؤلفه‌هایی همچون اجتماع و فناوری بر دانش آنها، در بسیاری از دانشگاه‌های مطرح جهان عرضه می‌شود. در مطالعات پیشینه، شناخت درست‌تر نسبت علوم مختلف و اجتماع، از ضرورت‌های آموزش این برنامه برای دانشجویان در عصر فناوری قلمداد می‌شود و بر اساس این برنامه انتظار می‌رود دانشجویان، در جایگاه نسل بعدی، بتوانند اطلاعات را تجزیه‌وتحلیل کنند، ارتباط علوم را در زندگی روزمرۀ خود درک کنند، و دریابند که تلاش‌های علمی تحت ارزش‌های اجتماعی هدایت می‌شوند. بر این اساس، تلاش می‌شود تا ضمن بررسی سازوکار دروس در برنامۀ STS، نحوۀ آموزش وجوه اجتماعی در برنامۀ دورۀ آموزشی کارشناسی معماری در ایران نیز بررسی و فرصت‌های موجود در برنامۀ علم/ فناوری/ جامعه شناسایی شود. مواد و روش‌ها: برنامۀ STS در دو دانشگاه استنفورد و انستیتو فناوری ماساچوست، به‌دلیل جامع‌تری، دسترسی داشتن به شرح درس برنامۀ یادشده در آنها، همچنین داشتن جزئیاتی قابل‌قبول، برای مطالعه انتخاب شده‌اند. برنامۀ آموزشی علم/ فناوری/ جامعه در دانشگاه استنفورد رویکرد اجتماعی و در انستیتو فناوری ماساچوست رویکرد تاریخی و تاریخِ اجتماعی دارد. در پژوهش حاضر، با مرور برنامۀ این دو دانشگاه، تلاش می‌شود تا ضمن بررسی سازوکار دروس در برنامۀ STS، نحوۀ آموزش وجوه اجتماعی در برنامۀ دورۀ آموزشی کارشناسی معماری در ایران نیز بررسی شود و فرصت‌های موجود در برنامۀ علم/ فناوری/ جامعه در دانشگاه استنفورد و انستیتو فناوری ماساچوست (MIT) شناسایی شود. نتایج و جمع‌بندی: بنابر نتایج این پژوهش، با تقسیم‌بندی مفاهیم عرضه‌شده در این دانشگاه‌ها در سه زیرگروه شناخت، برداشت از محیط، و کاربست آن، برنامۀ علم/ فناوری/ جامعه، بیشتر بر دو مرحلۀ شناخت و برداشت متمرکز است و می‌تواند برای تقویت مفاهیم اجتماعی در برنامۀ آموزش معماری در ایران با تمرکز بر مرحلۀ سوم (کاربست این مفاهیم) استفاده شود. بر این اساس، در این پژوهش تلاش می‌شود تا با هدف تقویت دو مرحلۀ شناخت و برداشت در برنامۀ آموزشی کارشناسی، پیشنهادهایی برای دروس مرتبط بر مبنای مفاهیم STS بیان گردد تا سیر شناخت ـ برداشت ـ کاربست در آموزش معماری ایران دقیق‌تر شود. بر مبنای مفاهیم مستخرج از برنامۀ STS، اهداف و موضوعاتی برای هر درسِ مرتبط و درگیر با موضوعات اجتماعی در برنامۀ آموزشی معماری ایران عرضه شده است. این اهداف برای دروس انسان‌طبیعت‌معماری، معماری‌ جهان، معماری اسلامی2، طراحی معماری2، طراحی معماری3، طراحی معماری5، و طرح نهایی، که به‌صورت مستقیم در شرح این دروس به موضوعات اجتماعی اشاره ‌شده، مورد نظر بوده است.

https://soffeh.sbu.ac.ir/article_106170_f6b7ea604b8a48bba7e25637f8aeb276.pdf

دانشگاه شهید بهشتی صفه 1683-870X 35 3 2025 08 23 Optimising Energy Performance and Thermal Comfort with Shading Control Scenarios in Bandar Abbas, Yazd, Sari, and Tabriz Using Parametric Analysis and Machine-Learning کاهش مصرف انرژی و بهبود آسایش حرارتی و بصری در خانه‌ها با سناریو‌های کنترل سایه‌بان: تحلیل پارامتریک و بهینه‌سازی با یادگیری ماشین در بندرعباس، یزد، ساری و تبریز 25 54 106171 10.48308/soffeh.2025.233623.1300 FA فاطمه اخلاقی نژاد دانشجوی دکتری، دانشکدۀ معماری و شهرسازی، دانشگاه شهید بهشتی هادی باقری سبزوار استادیار دانشکدۀ معماری و شهرسازی، دانشگاه حکیم سبزواری، سبزوار، ایران Journal Article 2023 11 19 Background and objectives: The growing demand for energy efficiency in buildings has become a central objective for sustainable development, as the building sector is expected to significantly raise its share of global energy consumption by 2040. Shading systems can therefore play a crucial role by controlling solar heat gain, and thus reducing the cooling and heating loads. This study aims to identify optimal shading control strategies by considering variables such as shading position, building orientation, and climate conditions. EnergyPlus and jEPlus are employed here for parametric modelling and optimisation of various shading scenarios across four Iranian cities: Bandar Abbas, Yazd, Sari, and Tabriz. The primary objective is to reduce energy consumption and enhance both thermal and visual comfort for occupants, with a specific focus on assessing the impact of appropriate shading control strategies in achieving these goals. Materials and Methods: This study utilises a standard residential room model similar to Test Case 600, as outlined in the ANSI/ASHRAE 140-2017 standard. A total of 19 different shading control scenarios were analysed, incorporating varieties in shading position (internal or external), building orientation, shading control strategies, activation thresholds, and climate conditions. The predictive variables considered include cooling load, heating load, electrical lighting load, total energy consumption, and the number of hours of thermal discomfort (PPD index) and visual discomfort (DGI index) experienced by the occupants. Energy modelling was performed using EnergyPlus, while parametric design optimisation is conducted with jEPlus. To predict energy consumption and assess the influence of various parameters, a Random Forest machine learning model was employed. Additionally, the SHAP (SHapley Additive exPlanations) algorithm was used to interpret the model’s predictions, providing a detailed understanding of the contribution of each input variable. Results and conclusion: The results demonstrate that optimised shading control strategies can significantly reduce energy consumption. In the summer, total energy use decreased by 18.8% in Bandar Abbas, 35.2% in Yazd, 37.8% in Sari, and 45.5% in Tabriz. In winter, reductions ranged from 0.8% in Yazd to 4.3% in Bandar Abbas. Additionally, optimised shading design and control led to a substantial reduction in both thermal and visual discomfort. For instance, in Tabriz, thermal discomfort decreased by 64.2%, while visual discomfort was reduced by up to 100% across all cities. The study concludes that selecting the appropriate shading control strategy and activation threshold not only reduces energy consumption but also enhances both thermal and visual comfort for building occupants. Specifically in the summer, external shading with outdoor temperature control in Bandar Abbas, and external shading with indoor temperature control in Yazd and Tabriz, were identified as the most effective strategies for reducing energy consumption and improving comfort. In winter, the most effective strategy involves controls based on outdoor temperature, with varying activation thresholds tailored to each climate. Overall, the study emphasises the critical importance of climate-adapted control strategies in designing energy-efficient and comfortable residential buildings, thereby contributing to the advancement of sustainable architecture across diverse climatic regions. اهداف و پیشینه: پیش‌بینی می‌شود که با افزایش چشمگیر مصرف انرژی در بخش ساختمان‌ها تا سال 2040، بهینه‌سازی مصرف انرژی در این بخشْ یکی از اهداف اصلی در زمینۀ توسعۀ پایدار گردد. در این زمینه، طراحی سیستم‌های سایه‌بان، که ابزاری است برای کنترل تابش خورشیدی و کاهش بارهای سرمایشی و گرمایشی، نقشی حیاتی در ارتقای کارایی انرژی دارد. هدف اصلی در این مطالعه، شناسایی استراتژی‌های کنترلی بهینۀ سایه‌بان‌ها با در نظر گرفتن عوامل مختلف مانند موقعیت سایه‌بان، جهت‌گیری ساختمان، و شرایط اقلیمی است. در این تحقیق، با بهره‌گیری از نرم‌افزارهای انرژی پلاس و جی‌پلاس، سناریوهای مختلف طراحی سایه‌بان به‌صورت پارامتریک در چهار شهر با اقلیم‌های متفاوت (بندرعباس، یزد، ساری، و تبریز) مدل‌سازی و بهینه‌سازی شده‌اند. هدف نهایی در این پژوهش، یافتن سناریویی برای کاهش مصرف انرژی و ارتقای آسایش حرارتی و بصری کاربران است و تمرکز اصلی بر ارزیابی تأثیر انتخاب استراتژی کنترلی مناسب سایه‌بان‌ها در دستیابی به اهداف است. مواد و روش‌ها: در این تحقیق از مدل استاندارد اتاق مسکونی مشابه نمونۀ 600 مطابق با استاندارد ANSI/ASHRAE 140-2017 استفاده شده است. در این مطالعه، 19 سناریوی مختلف برای کنترل سایه‌بان‌ها بررسی گردیده که ترکیبی از موقعیت سایه‌بان (داخلی و خارجی)، جهت‌گیری ساختمان، استراتژی‌های کنترلی سایه‌بان، نقاط تنظیم، و شرایط اقلیمی هستند. متغیرهای خروجی شامل بار سرمایشی، بار گرمایشی، بار الکتریکی روشنایی، مصرف کل انرژی، و ساعات نارضایتی حرارتی و بصری ساکنان می‌شوند. مدل‌سازی انرژی با استفاده از نرم‌افزار انرژی پلاس انجام شده و برای تحلیل و بهینه‌سازی طراحی، از ابزار جی‌پلاس استفاده شده است. برای پیش‌بینی مصرف انرژی ساختمان و ارزیابی تأثیر متغیرهای مختلف، مدل یادگیری ماشین جنگل تصادفی به کار رفته است و برای تفسیر نتایج و تعیین میزان اهمیت هر ویژگی در پیش‌بینی‌های مدل، از الگوریتم SHAP استفاده شده است. نتایج و جمع‌بندی: بنابر نتایج این تحقیق، استفاده از استراتژی‌های کنترلی بهینه برای سایه‌بان‌ها می‌تواند به‌طور قابل‌توجهی مصرف انرژی را کاهش دهد. در تابستان، کاهش مصرف انرژی در شهرهای بندرعباس، یزد، ساری، و تبریز به‌ترتیب 18٫8، 35٫2، 37٫8، و 45٫5٪ بود و در زمستان نیز کاهش مصرف انرژی به‌ترتیب 4٫3، 0٫8، 2٫7، و 1٫5٪ ثبت شد. همچنین، طراحی بهینۀ سایه‌بان‌ها باعث کاهش قابل‌توجه نارضایتی حرارتی و بصری ساکنان می‌گردد؛ به‌طور نمونه، در تابستان زمان مطالعه، نارضایتی حرارتی در تبریز تا 64٫2٪ و نارضایتی بصری در همۀ شهرها تا 100٪ کاهش داشت. طبق این یافته‌ها، انتخاب استراتژی کنترلی مناسب و آستانه‌های فعال‌سازی مؤثر می‌تواند مصرف انرژی را کاهش دهد و آسایش حرارتی و بصری ساکنان را بهبود بخشد. در تابستان، سایه‌بان‌های خارجی با کنترل دمای بیرون در بندرعباس و سایه‌بان‌های خارجی با کنترل دمای داخل در یزد و تبریز بهترین گزینه‌ها از نظر کاهش مصرف انرژی و افزایش آسایش ساکنان شناخته شدند. در زمستان نیز بهترین سناریوها شامل کنترل‌کننده‌های مبتنی بر دمای بیرون با تنظیم‌کنندگی متناسب برای هر اقلیم بودند، نتایج این تحقیق نشان‌دهندۀ اهمیت انتخاب استراتژی کنترلی متناسب با شرایط اقلیمی و نیازهای خاص هر منطقه است که می‌تواند در طراحی پایداری و بهینه‌سازی مصرف انرژی در ساختمان‌های مسکونی استفاده شود.

https://soffeh.sbu.ac.ir/article_106171_d19d72bef8d70793ddb1513b2b28b8f9.pdf

دانشگاه شهید بهشتی صفه 1683-870X 35 3 2025 08 23 Using Machine Learning Algorithms in the Early Stages of Design, in Initial Estimations for Structural Elements’ Sizes in Conventional Residential Buildings in Tehran بهره‌گیری از الگوریتم‌های یادگیری ماشین در مراحل اولیۀ طراحی؛ نمونه موردی: تخمین اولیۀ ابعاد عناصر سازه‌ای در ساختمان‌های متداول 55 74 106172 10.48308/soffeh.2025.230563.1240 FA سید امیرمحمد ربانی جلالی کارشناسی ارشد فناوری معماری، دانشکدۀ معماری و شهرسازی، دانشگاه شهید بهشتی محمد رجاییان هونجانی کارشناسی ارشد فناوری معماری، دانشکدۀ معماری و شهرسازی، دانشگاه شهید بهشتی محمد تحصیلدوست دانشیار دانشکدۀ معمارى و شهرسازى دانشگاه شهید بهشتى روهام افغانی خراسکانی استادیار دانشکدۀ معماری و شهرسازی دانشگاه شهید بهشتی Journal Article 2023 02 05 Background and objectives: Estimating and determining the sizes of structural components in the early stages of design is always one of the important issues architectural designers are involved with. It is largely based on personal experience carried out by people without engineering background. This is highly erratic and inefficient, forcing designers to rely on assumptions. This, in turn can result in reworkings and increased costs. On the other hand, whilst a large variety of analyses and design methods are used to determine sizes, there is no decision-making method for early design stages. it is not possible, therefore, to consider options that require precision at this stage. The main goal of this research is to obtain a method and a tool to estimate the approximate f structural components’ sizes without the need to use time-consuming and complex formulas or the use of simulation software: a tool that can reduce the decision-making gap between the designer and the structural engineer and prevent any possible subsequent lawsuits. Materials and methods: In general, structural decision-making and design involve many variables such as choosing the type of structural system, choosing the type of materials, appropriate structural profile, applicable regulations, and occasionally other considerations. Attemptswere made in this study to include some of these important considerations in a rather limited framework to achieve a decision-making tool that will bring the architect and the structural engineer closer to each other. To start, a set of simulated structures in different states was created, followed by creation of machine learning models with Artificial Neural Network and Support Vector Machine. Consequently, it became clear that the Artificial Neural Network is better than the Support Vector Machine when it comes to predictions for steel structures, with average R2 score of 0.93 and average MAPE of 0.05.In concrete buildings, the Support Vector Machine algorithm performed better with R2 score of 0.93 and average MAPE of 0.06. Results and conclusion: For about 50 years, there have been various rough diagrams to guide the user, providing very simple and practical information on the initial estimation of sizes based on experience and some analysis. While it is important to know the theories behind these elements, it is also important to be able to quickly assess the consequences of choosing a particular span, column arrangement, or loading. With the aim of helping engineers, and especially architectural designers, this study introduced a tool, that can efficiently be used to take inputs such as land dimensions, span dimensions, number of stories, and type of materials used to produce an initial estimate that is close to what is achieved by structural analysis and design tools. The methodology used in this study can be expanded to include variables such as different materials used in the construction industry, examining complex architectural forms and structures with irregular arrangements of structural members, increasing the number of floors, and examining roofs with different structures. اهداف و پیشینه: تخمین و تعیین ابعاد اجزای سازه در مراحل اولیۀ طراحی همیشه از مسائل مهمی است که طراحان معمار با آن درگیر هستند. این موضوع تا حد زیادی بر اساس تجربۀ شخصی و در اکثر موارد از سوی افراد دارای اندک پشتوانۀ علمی صورت می‌پذیرد. این روش دارای خطای زیاد و بازدهی بسیار پایین است که طراحان را وامی‌دارد تا با زمان محاسبۀ ابعاد دقیق اجزای سازه، متکی بر مفروضات خود، طراحی و ساخت را پیش ببرند. تخمین اشتباه می‌تواند منجر به دوباره‌کاری و افزایش هزینه‌های پروژه شود. از طرف دیگر، اگرچه امروزه برای تعیین ابعاد سازه‌ها از ابزارهای تحلیل و طراحی سازه با تنوع و گستردگی بسیار بالا استفاده می‌شود، اما برای تصمیم‌گیری در مراحل اولیۀ طراحی، روش و ابزار خاصی وجود ندارد. درنتیجه امکان مقایسۀ گزینه‌های مختلف که لازمۀ طراحی دقیق و کارآمد است، در این مرحله ممکن نیست. هدف اصلی در اینجا دستیابی به روش و ابزاری برای تخمین ابعاد حدودی اجزای سازه‌ای (در این پژوهش سازه‌های قاب خمشی فولادی و بتنی)، بدون نیاز به استفاده از فرمول‌های زمان‌بر و پیچیده یا استفاده از نرم‌افزارهای شبیه‌سازی است؛ ابزاری که بتواند فاصلۀ تصمیم‌گیری در مورد اجزای سازه‌ای بین طراح و محاسب سازه را بکاهد و از بسیاری از دعاوی در زمان ساخت جلوگیری کند. مواد و روش‌ها: به‌طورکلی، فرایند تصمیم‌گیری و طراحی سازه‌ای شامل متغیرهای متعدد و متنوعی نظیر انتخاب نوع سیستم سازه‌ای، انتخاب نوع مصالح، انتخاب مقاطع مناسب سازه‌ای، انتخاب آیین‌نامه‌های مناسب هر منطقه، و سایر عواملی است که این فرایند را پیچیده‌تر و انتخاب پاسخ بهینه و مناسب را دشوارتر می‌کند. در پژوهش حاضر تلاش شده است تا برخی از این پارامترهای مهم در قالب چارچوبی نسبتاً محدود گنجانده شود تا ابزاری تصمیم‌یار عرضه گردد که بتواند فاصلۀ میان معمار و مهندس سازه را از منظر دیدگاه مشترک بکاهد. در گام نخست، یک مجموعه داده از سازه‌های شبیه‌سازی‌شده در حالت‌های مختلف ایجاد گردید و در گام بعد، چندین مدل یادگیری ماشین با استفاده از دو الگوریتم شبکۀ عصبی مصنوعی و ماشین بردار پشتیبان توسعه داده شد. نتایج حاکی از آن است که در ساختمان‌های فولادی، الگوریتم شبکۀ عصبی مصنوعی نسبت به الگوریتم ماشین بردار پشتیبان عملکرد بهتری دارد و میانگین ضریب تعیین (R²) برابر با 0٫93 و میانگین درصد خطای مطلق (MAPE) برابر با 0٫05 حاصل شده است. درحالی‌که در ساختمان‌های بتنی، الگوریتم ماشین بردار پشتیبان عملکرد مطلوب‌تری نشان داده و ضریب تعیین 0٫93 و میانگین درصد خطای مطلق 0٫06 را کسب کرده است. نتایج و جمع‌بندی: در حدود پنجاه سال گذشته، نمودارهای تقریبی مختلفی برای راهنمایی کاربران عرضه شده است که اطلاعات بسیار ساده و کاربردی را برای برآورد اولیۀ ابعاد بر اساس تجربه و برخی تحلیل‌ها در اختیار قرار می‌دهد. اگرچه آگاهی از مبانی نظری این اجزا اهمیت دارد، توانایی ارزیابی سریع پیامدهای انتخاب یک دهانۀ خاص، آرایش ستون‌ها، یا بارگذاری مشخص نیز بسیار حایز اهمیت است. در این پژوهش با هدف کمک به جامعۀ مهندسی، به‌ویژه طراحان معماری، ابزاری معرفی شده است. ابزاری که با دریافت ورودی‌هایی نظیر ابعاد زمین، ابعاد دهانه‌ها، تعداد طبقات، و نوع مصالح مورد استفاده، می‌تواند برآورد اولیه‌ای عرضه کند که به نتایج حاصل از تحلیل و طراحی سازه‌ای بسیار نزدیک باشد، اما زمان و هزینۀ کمتری نیاز دارد. متدولوژی به‌کاررفته در این مطالعه قابلیت گسترش دارد و می‌توان با افزودن متغیرهایی نظیر انواع مختلف مصالح مورد استفاده در صنعت ساخت‌وساز، بررسی فرم‌ها و سازه‌های معماری پیچیده با آرایش‌های نامنظم اعضای سازه‌ای، افزایش تعداد طبقات مورد بررسی، و همچنین با بررسی سقف‌هایی با سیستم‌های متفاوت، دامنۀ کاربری آن را توسعه داد.

https://soffeh.sbu.ac.ir/article_106172_1c5b77c64873b0fbc76479e49c067020.pdf

دانشگاه شهید بهشتی صفه 1683-870X 35 3 2025 08 23 Evaluating the Time-Cost Trade-off as A Decision-Making Criterion in Implementing Industrialised Construction Systems in Building Projects ارزیابی مبادلۀ زمان ـ هزینه به‌مثابۀ معیار تصمیم‌گیریِ به‌کارگیری سیستم‌های احداث صنعتی در پروژه‌های ساختمانی 75 92 106173 10.48308/soffeh.2025.233795.1299 FA مهدی نعمت اله زاده دانشجوی دکتری تخصصی مدیریت پروژه و ساخت دانشکدۀ معماری و شهرسازی، دانشگاه هنر ایران، تهران، ایران بهنود برمایه ور دانشیار دانشکده معماری و شهرسازی، دانشگاه هنر ایران، تهران، ایران محمدحسین محمودی ساری دانشیار دانشکده معماری و شهرسازی، دانشگاه هنر ایران، تهران، ایران Journal Article 2023 11 16 Background and objectives: The construction industry has long struggled with maintaining high productivity levels compared to other sectors, hindered by inherent complexity, supply chain fragmentation, and reliance on traditional practices. Industrialisation, through systematic implementation of principles like prefabrication and automation, is proposed to address this. However, significant obstacles, particularly implementation costs, have impeded the widespread adoption of industrial construction systems. Various terms such as off-site construction, prefabrication, and dimensional classifications are used, often inconsistently, to describe aspects of these systems. This study investigates the time-cost implications associated with construction systems exhibiting varying levels of industrialisation. The core objective here is to develop a robust decision-making criterion to support the selection and application of these systems in specific construction project contexts. Materials and Methods: The study first establishes a framework by carefully extracting and distinguishing the definitions of key industrial construction concepts (off-site construction, prefabrication, formwork/repetition, and construction dimensions) from the literature, treating them as characteristics rather than distinct systems. Subsequently, differences between industrial and conventional construction systems were explored to define a list of variables affecting the time-cost trade-off of construction projects that are influenced by the construction system employed. The impact mechanism of these variables on the time-cost trade-off, with respect to the defined industrialisation characteristics, is then analysed using a causal network to identify the fundamental variables of the problem. Results and conclusion: The findings indicate that improving productivity stands out as the most significant advantage of industrial construction systems in affecting the time-cost trade-off of construction projects. Based on this central result and the relationship between direct/indirect project costs and project completion time, an approach is developed to compare industrial and conventional construction systems from the perspective of their time-cost trade-off, serving as a decision-making criterion. While industrial systems demonstrate strong potential for increased productivity and reduced project duration, the analysis suggests that cost remains a substantial challenge to their development. It appears that the maturity of the construction supply chain is a fundamental factor influencing this challenge and the overall adoption of construction industrialisation. اهدف و پیشینه: صنعت ساخت‌وساز دهه‌هاست با چالش‌هایی در حفظ سطوح بالای بهره‌وری، که عاملی حیاتی در رشد اقتصادی است و بر عملکرد و رقابت‌پذیری این حوزه در مقایسه با سایر صنایع تأثیر می‌گذارد، روبه‌روست و با ویژگی‌هایی مانند پیچیدگی، فقدان یکپارچگی زنجیرۀ تأمین، و وابستگی به روش‌های متداول مشخص می‌شود. پیاده‌سازی سیستماتیک اصول تولید، مانند پیش‌ساختگی، استانداردسازی، و اتوماسیون، راه حلی پیشنهادی است برای مشکل صنعتی‌سازی ساخت‌وساز. بااین‌حال، موانعی مانند هزینه‌های پیاده‌سازی در مسیر استفاده از سیستم‌های ساخت‌وساز صنعتی، توسعۀ این راه حل را کند کرده است. سیستم‌های ساخت‌وساز صنعتی اغلب با مفاهیم و اصطلاحاتی مانند احداث برون‌کارگاهی، احداث پیش‌ساخته، و احداث پودمان یک‌بُعدی، دوبُعدی، و سه‌بُعدی شناخته می‌شوند که به‌طور متناقض استفاده می‌شوند و نیاز به چارچوبی شفاف‌تر بر اساس این مشخصه‌ها و تأثیر آنها بر عملکرد پروژه احساس می‌شود. این مطالعه به بررسی پیامدهای زمان ـ هزینۀ مرتبط با سیستم‌های ساخت‌وساز، که نمایانگر سطوح متفاوتی از صنعتی‌سازی هستند، اختصاص دارد. در پژوهش حاضر هدف اصلی، توسعۀ یک معیار تصمیم‌گیری قوی برای پشتیبانی از انتخاب و به‌کارگیری این سیستم‌ها در بستر پروژه‌های ساختمانی است. مواد و روش‌ها: در این مطالعه ابتدا با استخراج تعاریف مفاهیم کلیدی ساخت‌وساز صنعتی (احداث برون‌کارگاهی، احداث پیش‌ساخته، و احداث پودمان یک‌بُعدی، دوبُعدی، و سه‌بُعدی) و ایجاد تمایز دقیق این مفاهیم از ادبیات، چارچوبی مبتنی بر این مشخصه‌ها و نه سیستم‌های مجزا، ایجاد می‌شود. در مرحلۀ بعد، با بررسی تفاوت‌های بین سیستم‌های ساخت‌وساز صنعتی و متداول در ادبیات، فهرستی از متغیرهای مؤثر بر مبادلۀ زمان ـ هزینۀ پروژه‌های ساختمانی که تحت تأثیر تغییر در سیستم ساخت‌وساز قرار می‌گیرند، تعریف می‌شود. سپس، با تحلیل مکانیسم تأثیر این متغیرها بر مبادلۀ زمان ـ هزینۀ پروژه، با توجه به مشخصه‌های صنعتی‌سازی یادشده، در یک شبکۀ علّیت، متغیرهای بنیادی مسئله شناسایی می‌شوند. نتایج و جمع‌بندی: نتایج نشان می‌دهند که بهبود بهره‌وری مهم‌ترین مزیت سیستم‌های ساخت‌وساز صنعتی در تأثیر بر مبادلۀ زمان ـ هزینۀ پروژه‌های ساختمانی برجسته است. بر اساس این نتیجه‌محوری و رابطۀ بین هزینه‌های مستقیم و غیرمستقیم پروژه با زمان تکمیل پروژه، رویکردی برای مقایسۀ سیستم‌های ساخت‌وساز صنعتی و متداول از منظر مبادلۀ زمان ـ هزینه، به‌منزلۀ یک معیار تصمیم‌گیری، تعریف می‌شود. درحالی‌که سیستم‌های صنعتی پتانسیل بالایی برای افزایش بهره‌وری و کاهش مدت زمان پروژه دارند، از تحلیل سیستم‌های یادشده چنین برمی‌آید که هزینه به منزلۀ یک چالش قابل‌توجه در توسعۀ آنها باقی خواهد ماند. به‌نظر می‌رسد که بلوغ زنجیرۀ تأمین ساخت‌وسازْ یک عامل بنیادی مؤثر بر این چالش و پذیرش کلی صنعتی‌سازی ساخت‌وساز است. مقیاس پروژه نیز عامل مهمی در ارزیابی امکان‌سنجی اقتصادی در استفاده از سیستم‌های ساخت‌وساز صنعتی قلمداد می‌شود.

https://soffeh.sbu.ac.ir/article_106173_d67d2a338413f6bcc66606d1b7191379.pdf

دانشگاه شهید بهشتی صفه 1683-870X 35 3 2025 08 23 Health-Boosting Urban Neighbourhoods: A New Model in Designing and Planning Healthy Neighbourhoods; The Case of Sa’adi Neighbourhood, Shiraz محلات شهری سلامت‌افزا: الگویی جدید در طراحی و برنامه‌ریزی محلات سالم؛ نمونۀ موردی: محلۀ سعدی شیراز 93 118 106174 10.48308/soffeh.2025.224199.1097 FA زهره فتحی نژاد کارشناسی ارشد طراحی شهری، دانشکده معماری و شهرسازی، دانشگاه هنر ایران، تهران، ایران پروین پرتوی استاد دانشکده معماری و شهرسازی، دانشگاه هنر ایران، تهران، ایران Journal Article 2021 10 17 Background and objectives: Population growth and uncontrolled urbanisation in the 20th century drew attention to the concept of health, which depends on a healthy environment and suitable social, economic, environmental, and other contexts, with citizens forming the foundation of this city. Under identified design and planning strategies, actions, and policies for improving public health and welfare, the relationship between morphological and functional characteristics of urban fabrics and public health in cities is emphasised, which is considered an important and vital topic in contemporary cities and societies. In this regard, various approaches have been defined for designing healthy and suitable neighbourhoods for people to live in. Today, developed countries use the ‘salutogenic’ approach – an approach focused on human health and social well-being – to increase the ability of individuals, communities, and populations to maintain the health and well-being of citizens, as well as to offer a clear vision regarding the positive aspects of life. Based on this approach, and to achieve social, physical, and mental health of residents, urban neighbourhoods are designed to be self-sufficient, aiming to improve their quality of life. The aim of this research is to develop a new model for designing and planning healthy neighbourhoods, relying on the salutogenic approach, suitable for the morphological and functional characteristics of the urban environment in Shiraz, which can play an effective role in promoting the health and well-being of citizens. Finding design and planning solutions for urban neighbourhoods with a salutogenic approach is also intended in this regard. Materials and Methods: Whilst being applied research in terms of purpose, the method used here is mixed otherwise. Considering the salutogenic approach, the dependent variables are urban environments, including social health, mental health, and physical health of residents. The independent variables are the scope of urban neighbourhood planning, which are influenced by the dependent variables: For measuring and valuing ‘objective components’, the expert observation method (researcher’s objective observation) is used. For measuring the quality of ‘subjective and social components’, the resident- and local official-oriented evaluation method, and in some cases, a mixture of both is employed. The method of conducting and collecting information includes library studies, observation, and field surveys. In the data analysis section, both ‘descriptive statistical and inferential analysis methods’ are utilised. Results and conclusion: The relationship between research dimensions and social health indicates that the functional, socio-cultural, managerial, environmental, and economic dimensions are related to the social health of residents. Furthermore, the managerial dimensions, accessibility, physical, aesthetic, socio-cultural, and environmental dimensions influence physical symptoms, stress, anxiety, function, and ultimately the physical and mental health of neighbourhood residents. As a result, it can be stated that improving these environmental qualities will lead to higher levels of public health in individuals and residents of that environment, and ultimately to healthier communities. اهداف و پیشینه: رشد جمعیت و گسترش بی‌رویة شهرنشینی در قرن بیستم موجب توجه به مقولة سلامت گردید. سلامت شهر در گرو داشتن محیط سالم و بسترهای مناسب اجتماعی، اقتصادی، زیست‌محیطی، و ... است و شهروندانْ پایه و اساس این شهر هستند. بر اساس استراتژی‌های طراحی و برنامه‌ریزی، سیاست‌های شناسایی‌شده، به‌منظور بهبود سلامت و رفاه عمومی، حول ارتباط بین ویژگی‌های مرفولوژیکی و عملکردی بافت‌های شهری و سلامت عمومی در شهرها شکل می‌گیرند و این امر ازجمله موضوعات مهم و حیاتی برای شهرهای معاصر و جوامع امروزی است. در این خصوص، رویکردهای مختلفی به‌منظور طراحی محلات سالم و مناسب برای سکونت افراد طـرح شده است. امروزه در کشورهای توسعه‌یافته برای افزایش توانایی افراد، جوامع، و جمعیت‌ها و حفظ سلامت و رفاه شهروندان، همچنین عرضة چشم‌اندازی روشن نسبت به جنبه‌های مثبت زندگی، از رویکرد سلامت‌افزا (رویکردی متمرکز بر سلامت و رفاه اجتماعی انسان) استفاده می‌شود. بر اساس این رویکرد و برای تحقق سلامت اجتماعی، جسمانی، و روانی ساکنان و بهبود کیفیت زندگی آنها، محلات شهری به‌صورت خودکفا طراحی می‌شود. در این پژوهش هدف تدوین الگویی جدید در طراحی و برنامه‌ریزی محلات سالم، با اتکا به رویکرد سلامت‌افزاست. روشن است که در این طراحی، توجه به مسائل، مشکلات، و پتانسیل‌های موجود، می‌تواند نقش مؤثری در ارتقای سلامت افراد داشته باشد و در این زمینه، یافتن راهکارهای طراحی و برنامه‌ریزی محلات شهری با رویکرد سلامت‌افزا نیز باید مورد نظر باشد. مواد و روش‌ها: شیوة تحقیق در این پژوهش به‌لحاظ هدفْ کاربردی و به‌لحاظ روشْ آمیخته است. متغیرهای وابسته در این پژوهش، با توجه به رویکرد سلامت‌افزایی محیط‌های شهری، شامل سلامت اجتماعی، سلامت روان، و سلامت جسمی ساکنان می‌شود، اما متغیرهای مستقل ابعاد طراحی و برنامه‌ریزی محلات شهری هستند، که از متغیرهای وابسته اثر می‌پذیرند. همچنین به‌منظور ارزش‌گذاری مؤلفه‌های عینی، از روش مشاهدة کارشناسی (مشاهدة عینی محققان) و برای سنجش میزان کیفیت مؤلفه‌های ذهنی و مؤلفه‌های اجتماعی از روش ارزیابی اثرمحور ساکنان و مسئولین محلی و در مواردی از هردو روش استفاده شده است. روش انجام و جمع‌آوری اطلاعات نیز شامل مطالعات کتابخانه‌ای، مشاهده، و برداشت میدانی است که در بخش تجزیه‌وتحلیل داده‌ها از دو روش آماری توصیفی و تحلیل استنباطی استفاده شده است. نتایج و جمع‌بندی: ارتباط ابعاد پژوهش با سلامت اجتماعی نشان از آن دارد که ابعاد عملکردی، اجتماعی ـ فرهنگی، مدیریتی، زیست‌محیطی، و اقتصادی با سلامت اجتماعی ساکنان مرتبط هستند. همچنین ابعاد مدیریتی، دسترسی، کالبدی، زیبایی‌شناسی، اجتماعی ـ فرهنگی، و زیست‌محیطی بر علائم جسمانی، استرس، اضطراب، کارکرد، و نهایتاً بر میزان سلامت جسم و روان ساکنان محله نیز اثر می‌گذارند. درنتیجه می‌توان انتظار داشت بهبود سطح کیفی مؤلفه‌های ابعاد محیطی ذکرشده به سطح سلامت عمومی بالاتری در افراد و ساکنان آن محیط و درنهایت جوامع سالم‌تری منجر شود.

https://soffeh.sbu.ac.ir/article_106174_d2b4795ad073d8f74f3b2dd9c7fd6b82.pdf

دانشگاه شهید بهشتی صفه 1683-870X 35 3 2025 08 23 Vaultings in Iranian Historical Architecture:A New Framework for Classification چارچوبی نوین برای دسته‌بندی طاق‌ها در معماری تاریخی ایران 119 139 106175 10.48308/sofeh.2023.231602.1255 FA هادی صفایی پور استادیار ، دانشکده معماری و شهرسازی، دانشگاه شهیدبهشتی Journal Article 2023 05 07 Background and objectives: Vaulted coverings in historical Iranian architecture hold a central role in terms of form, spatial quality, and meaning, exhibiting a remarkable diversity compared to vaulted architecture in other architectural traditions. Throughout different periods of Iranian architecture, especially from the Islamic Middle Ages onwards, the shape and structural system of vaults continuously evolved, appearing in various forms and combinations across different buildings. Within this context, accurately identifying and categorising vaulting types is both essential and challenging. Accordingly, this study poses the question: ‘What is the appropriate framework for comprehensive and definitive identification and classification of vaults in historical Iranian architecture?’ Materials and Methods: To address this question, contemporary scholars’ viewpoints are examined through a descriptive-analytical method employing a twofold categorisation strategy. The first category encompasses studies in the field of Iranian historical architecture by scholars such as André Godard, Myron Bement Smith, Donald Wilber, Lisa Golombek, Mohammad Karim Pirnia, Gholam-Hossein Me’marian, and Hossein Zomorshidi. These studies introduce the theoretical geometry of vaults, their spatial relationships, construction methods, and applications, demonstrating the diversity of vault designs. Typically grounded in extensive fieldwork, these works align well with the characteristics of vaults in Iranian architecture; however, they generally do not propose a clear, comprehensive, and exclusive classification framework. The second category includes studies on structural systems by scholars like Robin Engels, Rowland J. Mainstone, and Bjørn N. Sandaker, who analyse and classify structural systems based on morphological features and structural behaviour. The thematic scope of these studies typically lies outside the realm of Iranian historical architecture. While this category offers a systematic and clear method for classifying vault structures by concurrently considering morphological and structural criteria, it lacks the necessary comprehensiveness, precision, and clarity to effectively address the diverse vaulting types in Iranian architecture. Results & Conclusion: This article proposes an integrated, novel framework for classifying vault types in Iranian architecture, synthesising findings from both categories through logical reasoning. This framework coheres with the remarkable variety of vault designs in historical Iranian architecture and, by simultaneously considering morphological and structural criteria, provides a clear methodology and rationale. Vaults are classified based on two concurrent criteria: the presence and configuration of structural elements and the form of these structural elements. According to the first criterion, vaults are divided into three groups: ‘without ribs,’‘with peripheral ribs,’ and ‘with peripheral and intersecting ribs. According to the second criterion, the vault is composed of brick shells (with an overall planar structural form) and ribs (with an overall linear structural form). Consequently, vaults consist of subcategories as follows: 1) Vaults without ribs featuring single-curved shells (barrel vault) or double-curved shells (squinch and domical vaults); 2. Vaults with peripheral ribs and single-curved shells (barrel), double-curved shells (squinch and domical, and Kajaveh), intersection of two single-curved shells (groin and crossed vault), or combinations of single- and double-curved shells (Khunecheh-poush); 3. Vaults with peripheral and intersecting ribs where shells are parts of single- or double-curved surfaces. These vaults are formed either through a sequential geometry of lines and planes (Karbandi vault), a sequential geometry of lines with non-sequential planes (ribbed vault), or a non-sequential geometry of lines and planes (Patkaneh or muqarnas vault). Overlapping structural and morphological components forms the basis for dividing vaults into two categories: a) Planar vaults (including single-curved, double-curved, intersection of two single-curved shells, and combinations of single- and double-curved shells); b) Linear and planar vaults (which, depending on the sequential or non-sequential order of lines and planes, are subdivided into three groups). In planar vaults, the shell plays a central role as the main structural element responsible for stability and shape, whereas in linear and planar vaults, the shell’s role diminishes, and ribs primarily shape and stabilise the vault to the extent that this type of vault cannot be constructed without intersecting ribs. Accordingly, this article presents a systematic and integrated framework for identifying and introducing vaults in Iranian historical architecture by simultaneously considering morphological and structural components. Employing this framework not only offers a more comprehensive classification of vaults but also reveals challenges faced by designers and builders of vaulted structures, thereby opening a new window for designing innovative vaults in the contemporary architecture. اهداف و پیشینه: پوشش‌های طاقی در معماری تاریخی ایران از لحاظ کالبدی، فضایی، و معنایی نقشی محوری و جایگاهی ویژه دارند و در مقایسه با معماری تاریخی دیگر سرزمین‌ها از تنوع کم‌نظیری برخوردارند. در ادوار مختلف معماری ایران و به‌خصوص از قرون میانی اسلامی به بعد، شکل و سازة طاق‌ها از دوره‌ای به دوره‌ای و از بنایی به بنایی دیگر مدام تغییر می‌کند و در صورت‌ها و ترکیب‌های تازه پدیدار می‌شود. در چنین زمینه‌ای شناخت دقیق گونه‌های طاقی و دسته‌بندی آنها امری مهم و دشوار است. بر این اساس، هدف در این مقاله یافتن چارچوب مناسبی برای بازشناسی و دسته‌بندی جامع و مانع طاق‌ها در معماری تاریخی ایران است. مواد و روش‌ها: برای نیل به این هدف، به‌سراغ آراء دانشوران معاصر می‌رویم و آنها را به روش توصیفی ـ تحلیلی و با راهبرد دسته‌بندی در دو دسته بررسی می‌کنیم: دستة نخست شامل «مطالعات حوزة معماری تاریخی ایران» نزد دانشورانی چون آندره گدار، مایرون بمنت اسمیت، دانالد ویلبر، لیزا گلمبک، محمدکریم پیرنیا، غلامحسین معماریان، و حسین زمرشیدی است. در این مطالعات هندسة نظری طاق‌ها، ارتباط آن با ویژگی‌های فضایی، روش ساخت، و کاربرد آنها و تنوع طرح طاق‌ها معرفی می‌شود. این مطالعات معمولاً متکی بر بررسی‌های میدانی مصادیق متعدد هستند و ازاین‌رو با ویژگی‌های طاق‌ها در معماری ایران تناسب دارند، اما معمولاً بدون چارچوب مدون و روشن و جامع و مانعی برای دسته‌بندی طاق‌ها هستند. دستة دیگر شامل «مطالعات حوزة نظام‌های سازه‌ای» نزد دانشورانی چون انگلز، مین‌استون، و سنداکر هستند. در این پژوهش‌ها انواع سیستم‌های سازه‌ای را بر اساس ویژگی‌های شکلی و رفتار سازه‌ای آنها مطالعه و دسته‌بندی می‌شوند. قلمرو موضوعی این مطالعات معمولاً خارج از محدودة معماری تاریخی ایران و فارغ از آثار آن است. در این دسته از مطالعات، با توجه هم‌زمان و روشمند به مؤلفه‌های شکلی و سازه‌ای طاق‌ها، روشی روشن برای دسته‌بندی سازه‌های طاقی عرضه می‌گردد؛ اما برای مواجهه با انواع طاق در معماری ایران، جامعیت، دقت، و وضوح لازم را ندارد. بر این اساس در مقالة پیش رو با ارزیابی، تحلیل، و پیوند یافته‌های این دو دسته مطالعات با روش استدلال منطقی، چارچوب یکپارچة نوینی برای دسته‌بندی انواع طاق‌ در معماری ایران پیشنهاد می‌شود؛ چارچوبی که هم با تنوع چشمگیر طرح طاق‌ها در معماری تاریخی ایران همخوانی دارد و هم، با توجه هم‌زمان به ملاک‌های شکلی و سازه‌ای، از منطق و روشی روشن برخوردار است. نتایج و جمع‌بندی: در این مقاله با توجه هم‌زمان به دو مؤلفة «موقعیت و ترکیب عناصر سازه‌ای» و «شکل عناصر سازه‌ای» طاق‌ها دسته‌بندی می‌شود: بر اساس مؤلفة اول، طاق‌ها به سه‌ دستة «بدون تویزه»، «با تویزه‌های محیطی»، و «با تویزه‌های محیطی و متقاطع» تقسیم می‌شوند. بر مبنای مؤلفة دوم، طاق ترکیبی از پوسته‌های آجری (با شکل‌‌سازه‌ای کلی صفحه‌ای) و تویزه‌ها (با شکل‌‌سازه‌ای کلی خطی) است. بر اساس این دو مؤلفه، طاق‌ها از دسته‌های خرد‌تری نیز تشکیل می‌شوند: 1) طاق بدون‌تویزه و با پوسته‌های تک‌انحنایی (طاق آهنگ) یا دوانحنایی (چهاردوری و کلنبو)؛ 2) طاق با تویزه‌های محیطی و پوسته‌های تک‌انحنایی (آهنگ)، دوانحنایی (چهاردوری، کلنبو و کژاوه)، تلاقی دو تک‌انحنایی (ترکین و چهاربخش) یا ترکیبی از تک‌انحنایی و دوانحنایی (خوانچه‌پوش)؛ 3) طاق‌های با تویزه‌های محیطی و متقاطع که در آنها پوسته‌ها جزئی از صفحات تک یا دوانحنایی هستند. این طاق‌ها با هندسة ترتیبی از خط و صفحه (کاربندی) یا هندسة ترتیبی از خط و غیرترتیبی از صفحه (طاق با باریکة طاق) یا هندسة غیرترتیبی خط و صفحه (پتکانه) شکل گرفته‌اند. با هم‌پوشانی مؤلفه‌های سازه‌ای و شکلی، مؤلفه‌ای کلی‌تر و اصلی‌تر و تعیین‌کننده‌تری موسوم به «شکل‌ سازه‌ای کلی» مبنای تقسیم‌بندی طاق‌ها به دو دسته می‌شوند: الف) طاق‌های «صفحه‌ای» (شامل تک‌انحنایی، دوانحنایی، تلاقی دو تک‌انحنایی، ترکیب تک‌انحنایی و دوانحنایی)؛ ب) طاق‌های «خط و صفحه‌ای» (که بسته به ترتیبی یا غیرترتیبی بودن نظم خطوط یا صفحات خود شامل سه دسته است). در طاق‌های «صفحه‌ای»، پوستة طاق نقشی محوری و عمده دارد و عامل اصلی ایستایی و شکل طاق است. درحالی‌که در طاق‌های «خط و صفحه‌ای»، از نقش پوسته‌ها کاسته می‌شود و تویزه نقش اصلی در شکل دادن به طاق و ایستایی آن دارد تا حدی که این دسته طاق‌، بدون استفاده از تویزه‌های متقاطع قابل‌اجرا نیست. بدین‌ترتیب در این مقاله با توجه هم‌زمان و روشمند به مؤلفه‌های شکلی و سازه‌ای طاق‌ها در معماری ایران، آنها در یک چارچوب یکپارچه بازشناسی و معرفی می‌شوند. بهره‌گیری از این چارچوب ضمن معرفی جامع‌تر طاق‌ها می‌تواند ما را با مسائل پیش روی طراحان و سازندگان پوشش‌های منحنی مواجه کند و از این طریق پنجره‌ای برای اندیشیدن به طراحی آسمانه‌های نو بگشاید.

https://soffeh.sbu.ac.ir/article_106175_2dcd659b7466050bf7b9b1db86f28844.pdf