دانشگاه شهید بهشتی صفه 1683-870X 30 1 2020 05 21 The Effect of the Geometry of Diagrid High-Rise Buildings on their Performance against Lateral Forces of Earthquakes بررسی تأثیر هندسۀ پلان ساختمان‌های بلند با سازۀ دایاگرید بر رفتار سازه‌ای آن‌ها در برابر بار جانبی زلزله 43 58 100493 10.29252/soffeh.30.1.43 FA سید پویان کاظمی سنگدهی کارشناسی ارشد فناوری معماری دانشکدۀ معماری و شهرسازی، دانشگاه شهید بهشتی رهام افغانی خراسکانی استادیار دانشکدۀ معماری و شهرسازی، دانشگاه شهید بهشتی محمد تحصیلدوست دانشیار دانشکدۀ معماری و شهرسازی، دانشگاه شهید بهشتی Journal Article 2020 03 07 It has always been crucial for architects to obtain an intuitive understanding of the structural performance of architectural forms. During the modern period, there has always been a close collaboration between architects and engineers in designing high-rise buildings. With the recent dwindling of this closeness, the structural efficiency of high-rise forms has been in decline. Bearing in mind structure represents one-third of the entire construction costs, structural considerations at the early stages of a project will result in significant savings. <br />The present research is after finding the effects of form on structural performance in order to assist design teams at the conception stage. A variety of forms were initially generated in a parametric environment with floor plans, roofs, and vertical configuration as parameters. An external metal diagrid structure was then applied on the outer surface of models, and their performance against lateral forces of earthquakes was assessed using static methods. The results show that the least movement at the highest level occurs in hexagonal floor plans with triangular roofs (7% lower than average), with generative geometry playing a more significant role in movement compared with total weight. Among architectural forms with similar floor and roof plans, octagonal floor plans have the least movement (6% lower than the average), with octagonal and dodecagonal forms having the least total weight and movement. The latter can be considered as the best while triangular forms can be considered as the worst-performing structures. به دست آوردن درک شهودی رفتار سازه­ای فرم­های معماری همواره برای معماران مسئله­ای با­اهمیت بوده است. در دورۀ مدرن رابطۀ نزدیکی میان معمار و مهندس سازه در طراحی ساختمان بلند وجود داشته که، در پی کمرنگ شدن آن در دورۀ حاضر، کارایی سازه­ای فرم­های ساختمان بلند کاهش یافته است. ازآنجاکه هزینه­های بخش سازه در حدود یک­سوم هزینه­های ساخت است، دقت در ملاحظات سازه­ای در طرح اولیه و توجه به عملکرد سازه­ای در فرایند تولید فرم موجب صرفه­جویی چشمگیری در هزینه­های پروژه خواهد شد.در این پژوهش هدف یافتن تأثیرات فرم معماری بر رفتار سازه­ای است تا به تیم طراحی ساختمان بلند در مرحلۀ کانسپت در استفاده از گزینه­های با عملکرد سازه­ای مناسب یاری کند. ابتدا در محیط پارامتریک فرم­های متنوعی با متغیرهای پلان کف، بام، و نحوۀ شکل­گیری عمودی تولید می­شوند. سپس سازۀ خارجی دایاگرید فلزی بر روی پوستۀ هر فرم اعمال می­شود و بار جانبی زلزله به روش استاتیکی به این سازه­ها اعمال و رفتار سازه­ای فرم­های تولیدشده ارزیابی می­شود. نتایج این پژوهش نشان می­دهد که کمترین میزان جابه­جایی بالاترین تراز در میان همۀ فرم­ها در فرم با پلان کف 6ضلعی و بام 3ضلعی (7% کمتر از میانگین) است و بیش از آنکه جابه­جایی بالاترین تراز به وزن کل بستگی داشته باشد، به هندسۀ پلان سازنده فرم­ها بستگی دارد. در بین فرم­هایی که از یک نوع پلان بام و کف تشکیل شده بودند، کمترین میزان جابه­جایی در بالاترین تراز، در فرم 8ضلعی (6% کمتر از میانگین) است. فرم­های با پلان کف و بام 8 و 12ضلعی وزن کل و جابه­جایی بالاترین تراز کمتری نسبت به سایر فرم­ها دارند که می­توان گفت بهترین و فرم با پلان سقف و کف 3ضلعی بدترین رفتار سازه­ای را از خود نشان می­دهند. https://soffeh.sbu.ac.ir/article_100493_4f53e3610244d332ee76168b2a4bced2.pdf