دانشگاه شهید بهشتی صفه 1683-870X 29 2 2019 06 22 The Continuity of Place through Time in Human Interactions تداوم مکان در گذر زمان در تعامل با انسان 95 116 100467 10.29252/soffeh.29.2.95 FA عفت صبوحی دانشجوی دکتری شهرسازی، دانشگاه آزاد اسلامی، واحد اصفهان (خوراسگان). محمد مسعود دانشیار دانشکدة معماری و شهرسازی، دانشگاه هنر اصفهان داریوش مرادی چادگانی استادیار دانشکدة معماری و شهرسازی، دانشگاه هنر اصفهان 0000-0002-1572-5499 Journal Article 2019 09 07 People’s efforts to fulfil their essential needs such as security, human flourishing and self-esteem have effects on their environment Which had several consequences as well as transformations ranging from transformations in physical spaces (e.g. from traditional homes to residential complexes), to activity spaces (e.g. from workshops to industrial spaces), as well as in both physical and activity spaces (i.e. from traditional marketplaces to the virtual markets). Thus, these changes allow a continuity of living places through interactions with the built environment. The purpose of this article is to survey and analyse how the place is transformed through time and how it will be continued in interactions with people. In so doing, first, the literature of human-place interaction have been reviewed using documentary analysis method, based on interpretive-historical and comparative analysis approaches. Then, it has followed with classifying the texts into three categories, which will have been organized in parallel to the axis of time as follows: 1) Human life span, 2) The transformation of time regarding theories and the adopted theoretical framework, and 3) The documented history of civilization. The findings show that the place has always formed by human spatial experiences through time and consequently to living conditions. Therefore, various experiences have resulted in a variety of place-making practices as well as urban settlements. Furthermore, large-scale transformations in spatial perception coincide with tipping points in human cognitive awareness including sensory, experimental, and rational cognition. تلاش انسان در رفع نیازهای زیستی و کسب امنیت به شکوفایی و نیز خودباوری او در محیط زندگی‌اش تأثیر گذاشته و دگرگونی‌های متنوعی را گاه در کالبد (از خانة سنتی تا مجتمع مسکونی)، گاه در فعالیت (از کارگاه تا کارخانه)، و گاه در کالبد و فعالیت (از بازار سنتی تا بازار مجازی) ایجاد و طبیعت دیروز را به شهر امروز تبدیل کرده است تا مکان زندگی در تعامل با او تا امروز پاینده باشد. در این مقاله هدف مطالعه و تحلیل چگونگی دگرگونی مکان در گذر زمان و تداوم آن در تعامل با انسان است. به این منظور در بازبینی متون مرتبط با چارچوب‌های تعامل انسان و مکان و به‌کارگیری روش تحلیل متون مدون، بر پایة روش‌های پژوهش تحلیل تفسیری‌ـ تاریخی و مقایسه‌ای، زمینه‌های مشترک انسان، زمان، و مکان، در سه مقیاس زمانی 1) عمر یک انسان، 2) زمان‌های دگرگونی اندیشه‌ها و چارچوب‌های نظری، و 3) تاریخ مدون تمدن بشر، به‌صورت موازی بر محور زمان، سازمان‌دهی شده است. یافته‌های تحلیل‌های به‌کاررفته در این مقاله نشان می‌دهند که مکان همواره از تجربة فضایی انسان در طول زمان شکل می‌گیرد و برحسب شرایط زندگی، تنوع تجربه‌ها به تولید مکان‌های متنوع و درنتیجه شکل‌گیری سکونتگاه‌های شهری گوناگون منجر شده است. افزون بر این، دگرگونی‌های کلان ادراک مکانی با کسب آگاهی‌های جدید انسان در نقاط عطف شناختی (شامل ادراک حسی، ادراک تجربی، و ادراک عقلی) انطباق دارند و بر پایة این دگرگونی‌ها استوار شده‌اند.

https://soffeh.sbu.ac.ir/article_100467_ec1145e9e54e9c90b2ccad1664d79bd8.pdf