دانشگاه شهید بهشتی صفه 1683-870X 28 2 2018 06 22 Teaching Restoration of Historic Buildings with an Interdisciplinary Approach آموزش مرمت بناهای تاریخی با رویکرد علوم میان رشته ای 85 98 100439 FA محسن کشاورز استادیار دانشکدة هنر و معماری صبا، دانشگاه شهید باهنر کرمان فاطمه مهدی زاده دانشیار دانشکدة معماری و شهرسازی، دانشگاه علم وصنعت 0000-0001-6103-5504 عبدالله جبل عاملی استادیار دانشکدة معماری، دانشگاه آزاد اسلامی، واحد خوراسگان Journal Article 2018 09 25 Conservation-restoration is an empirical science devoted to the preventive and remedial treatment of cultural heritage objects. At a professional level, it can be characterised as a blend of theoretical knowledge and practical skills. Although conservation-restoration originates from the historical accumulation of the skills of master craftsmen and artists, it has been developed into an academic field during the 20th century, having associations with a wide range of humanities and natural sciences, applied chemistry and physics, as well as analytical, organisational and philosophical elements. Recent studies of conservation-restoration are characterised by interdisciplinary approaches. Despite the discipline’s academic structure having remained intact, commonalities between conservation-restoration and other disciplines have resulted in further overlaps. Nowadays, multidisciplinary and interdisciplinary researches are developing at the boundaries of the scientific disciplines. In the present paper, boundaries, commonalities and collaborations between the conservation-restoration of monuments and other disciplines such as architecture, civil engineering, archaeology and social science, have been explained. Multi-specialism has its history in disciplines such as agriculture, industry and vocational training in Iran. However, when it comes to restoration, and despite the original multidisciplinary intentions in the design of BA courses in this field, the view towards curriculum is still predominantly single-disciplinary. The discipline’s isolation from other disciplines of similar nature such as architecture has generated obstacles for a useful teaching. The present study makes use of logical reasoning together with a review of the history of the pedagogy in the discipline from the beginning to the initiation of academic institutions. The main aim of this paper is to offer a correct description of the discipline, which is different from what is considered interdisciplinary or sub-disciplinary. To do so, attempts are made to analyse the curriculum content and its relation with other disciplines with close ties with restoration. The conclusion is that a restoration graduate is of a nature beyond one from architecture, structure, chemistry or sociology, and that this difference must be taken into account for planning the curriculum. حفاظت و مرمت علمی تجربی و در عمل اقدامی پیشگیرانه و درمانی در حیطة موضوعات میراث فرهنگی است. در سطحی حرفه‌ای، می‌توان آن را آمیزه‌ای از دانش تئوری و مهارت‌های عملی دانست. با وجود اینکه اساسِ حفاظت و مرمت، در طول زمان، از مهارت بالای صنعتگران و هنرمندان ناشی شده است، طی قرن بیستم حفاظت و مرمت معماری، در تعامل با بسیاری از علوم انسانی و طبیعی، شیمی، و فیزیک کاربردی، همچنین عناصر تحلیلی، سازمانی، و فلسفی، به صورت یک رشتة تحصیلی توسعه‌یافته درآمد.مطالعات اخیر دربارة حفاظت و مرمت، این رشته با رویکردهای میان‌رشته‌ای مشخص می‌شود. گرچه ساختار رشته‌ای دانشگاهی آن دست‌نخورده باقی مانده است، اما موضوعات و مسائل مشترک بین رشته‌ها و مطالعات حوزة حفاظت معماری و بناهای تاریخی هم‌پوشانی‌ها با رویکرد بین‌رشته‌ای را میان این رشته‌ها افزایش داده است. امروزه تحقیقات چندرشته‌ای و میان‌رشته‌ای در حال توسعه هستند. در مقالة حاضر حدود، اشتراکات، و همکاری‌های بین تخصص حفاظت و مرمت بناهای تاریخی و سایر حوزه‌ها، نظیر معماری، باستان‌شناسی، مهندسی عمران ، و علوم اجتماعی بیان شده است.گرچه پژوهش‌هایی در حوزة آموزش‌های چندتخصصی در ایران در خصوص رشته‌های کشاورزی، صنعت، و آموزش‌های فنی و حرفه‌ای صورت گرفته، اما علی‌رغم تعریف و پایه‌ریزی رشتة کارشناسی مرمت بنا با نگاه میان‌رشته‌ای، در اجرا نگاهی تک‌رشته‌ای بر آن حاکم است و جدا کردن صرف این رشته از رشته‌هایی همسنخ، نظیر معماری، مشکلاتی را برای آموزش مفید این رشته ایجاد کرده است. روش گردآوری داده‌ها در این پژوهش از نوع توصیفی‌ـ ‌تحلیلی است. در این مطالعه از استدلال منطقی به همراه مروری بر تاریخ آموزش حفاظت و مرمت بناهای تاریخی، از ابتدای شکل‌گیری مرمت علمی تا راه‌اندازی مراکز آموزش علمی این رشته، بهره گرفته خواهد شدهدف اصلی در این نوشتار عرضة توصیفی صحیح از چندتخصصی بودن رشتة مرمت بناهای تاریخی است، آنچه که با بین‌رشته‌ای و زیررشته‌ای اشتباه گرفته می‌شود. به این منظور تلاش شده است برنامة درسی کارشناسی مرمت بناهای تاریخی در ایران تحلیل محتوا و موقعیت ارتباطی آن با رشته‌های نسبتاً همجنسش توضیح داده شود. در پایان، این نتیجه حاصل شد که مرمتگر دانش‌آموخته‌ای فراتر از یک معمار یا مهندس سازه یا متخصص شیمی یا جامعه‌شناس است و باید علم مرمت را با چنین نگاهی آموزش داد و برای آن برنامه‌ریزی کرد.

https://soffeh.sbu.ac.ir/article_100439_1e4789c0d160479776befb72a1e4df72.pdf