دانشگاه شهید بهشتی صفه 1683-870X 25 3 2015 11 22 Disruptions in Place Attachment Sense of Place in Pedestrianized 17th Shahrivar Street فهم تجربه‌ی تغییر یکباره‌ی مکان؛ حس مکان ساکنان و کسبه‌ی خیابان پیاده‌راه شده‌ی17 شهریور 65 80 100262 FA شمین گلرخ دانش آموختة دکترى طراحى شهرى، دانشکدة معمارى و شهرسازى، دانشگاه شهید بهشتى جهانشاه پاکزاد استاد دانشکده معماری و شهرسازی، دانشگاه شهیدبهشتی 0000-0003-4672-9475 Journal Article 2016 09 03 The relative stability of places results in feelings of familiarity, predictability and security in residents. While constant change often leads to a disruption of place attachment and could adversely affect the residents’ mental health. The 17^th Shahrivar Street was converted into a walkway some three years ago, with no consultation with or participation from the residents. This paper employs a grounded theory methodology to analyze interviews with 20 residents conducted with an open-ended questionnaire. As a result, five major properties were found to be: place justification; place finale; targeted emphasis; replication of sense of place; and presence of ‘others’. This paradigmatic model explains the process of ambiguity in public space as a core phenomenon. In conclusion, the prevalence of the political dimension of place as compared to its temporal and spatial dimension is emphasized. ثبات نسبیِ مکان‌ها برای فرد نیز حس ثبات، آشنایی و پیش‌بینی‌پذیر بودن محیط زندگی‌اش و درنتیجه حس امنیت درپی دارد. و بر عکس، تغییرات سریع مکان، وقتی خارج از کنترل فرد رخ می‌دهند می‌تواند سلامت روانی او را به خطر بیندازد. تغییراتی که درپی طرح پیاده‌راه‌سازی خیابان 17 شهریور رخ داده نیز برای ساکنان و کسبه‌ی این خیابان یکباره و بدون دخالت ایشان بوده است، به‌گونه‌ای که زندگی جاری در بافت پیرامون این خیابان هنوز دوره‌ی التهاب پس از تغییرات را پشت سر نگذاشته است. در این پژوهش با رویکرد پدیدارشناسی و تلاش برای یافتن پاسخ این سوال بوده است که مردمی که زندگی‌شان با این خیابان گره خورده، تغییرات یکباره‌ی آن را چگونه تجربه و طی می‌کنند و ابعاد شکل‌دهنده‌ی تجربه‌ی ایشان کدام است؟ این پژوهش با اتکاء بر روش پژوهش نظریه‌ی زمینه‌ای، به تفسیر توصیف‌هایی پرداخته است که طی مصاحبه با 20 نفر از ساکنان و کسبه‌ی مستقر در خیابان 17 شهریور و بر اساس پرسشنامه‌ای باز به‌دست آمده است. اعتبار مکان، سرانجام مکان، برجسته‌سازی هدفمند، تعمیم‌ حس مکان، و حضور «آن‌ها» 5 مقوله‌ی به دست آمده هستند که تجربه‌ی ‌شرکت‌کنندگان را توصیف می‌کنند و در چارچوب مدلی پارادایمی، فرایند شکل‌گیری تجربه‌ی ابهام در همگانی بودن مکان مقوله‌ای هسته‌ای را تعریف می‌شوند. یافته‌های این پژوهش اهمیت بُعد سیاسی تغییرات را در کنار ابعاد فضایی و زمانی در حس مکان ساکنان و کسبه نمایان می‌کند. https://soffeh.sbu.ac.ir/article_100262_3dd433998c5ac244990c658ef4018a6e.pdf