دانشگاه شهید بهشتی صفه 1683-870X 16 1 2006 11 22 معماری و شهرسازی ایران در 1310-1320 ه. ش. اولین پژواک نوآوری نووارگی: الگوی تهران 100034 FA سید محسن حبیبی دانشگاه تهران زهرا اهری دانشگاه شهید بهشتی Journal Article 2015 05 13 استقرار نهادهای اجتماعی نوین در دهه اول قرن چهاردهم خورشیدی زمینه ساز استقرار و تثبیت نیروهایی است که معتقد به سلطه نوآوری (مدرنیسم) هستند. این نیروها گسست از سنت های پیشین و نوپردازی(مدرنیزاسیون) از بالا در همه ابعاد را در دستور کارخود قرار می دهند. هنر معماری و شهرسازی از مهم ترین عرص های کاربرد تفکر نوآورانه است. رسوخ ارزش ها تکنیک ها الگوها و قالب های نوآورانه در هنر و معماری مشخصه تحولات نوپردازانه این دوران است. افزایش توان واقتصادی در حوزه شهر امکان مداخله در هر و اجرای طرح های عمرانی و شهری را با الگوهای نوآورانه فراهم می سازد. در این مقاله ضمن مروری اجمالی بر تحولات کلی عرصه هنر در چارچوب نووارگی و دگرگونی های روی داده در این زمینه در عرصه معماری و شهرسازی بررسی و تحلیل خواهد شد. در این چارچوب الگوهای پدید آمده در حوزه شهرسازی و نحوه بروز و ظهور آن بررسی و تحلیل می شود. https://soffeh.sbu.ac.ir/article_100034_fc991ffed01719c08a35acb5feafa27a.pdf